نزدیکان کودک بخصوص والدین وی باید بدانند که وجود تب و اسهال حین رویش دندان طبیعی نیست و استفاده از ژل بیحسی موضعی نیز خطر مسمومیت را برای نوزاد در پی خواهد داشت.
تکامل دندان در جنین از هفته ششم جنینی آغاز میشود و اولین دندانی که در دهان نوزاد رویش مییابد دندان پیشین میانی اول فک پایین است. که به طور متوسط در سن ۷٫۵ ماهگی رویش پیدا میکند. اما ریشه آن در ۱٫۵ سالگی کامل میشود.
معمولاً دندانهای فک پایین زودتر از فک بالا درمیآیند. تغییرات میانگین سنی رویش میتواند تا شش ماه طبیعی باشد؛ یعنی این دندان میتواند شش ماه زودتر یا دیرتر رویش یابد.
تحقیقات نشان میدهد سن رویش دندانهای شیری نسبت به قرن گذشته زودتر شده است.
فرایند رویش دندان، پیچیده اما بسیار منظم است. وقتی دندان میخواهد رویش کند، در قسمت رویش، تحلیل استخوان و در طرف مخالف، تشکیل استخوان دیده میشود.
رویش دندان تحت تأثیر هورمون رشد هیپوفیز، هورمون تیروئید و پروتئین مرتبط با هورمون پاراتیروئید است.
وقتی سه چهارم ریشه دندان تشکیل میشود، دندان رویش می یابد اما مدت زمانی طول میکشد تا تمام ریشه کامل شود.
رویش دندان در بیشتر کودکان با افزایش ترشح بزاق همراه است و کودک دست و انگشتان خود را درون دهان میبرد؛ برخی نوزادان نیز بیقرار، کجخلق و بیاشتها میشوند.
وجود تب و اسهال حین رویش دندان طبیعی نیست و احتمالاً ناشی از بردن اجسام آلوده سمت دهان است و باید حتماً کودک توسط پزشک ویزیت شود.
التهاب لثه و دردناکی آن در محل رویش دندان طبیعی است. این حالت ظرف چند روز برطرف میشود و استفاده از دندانی های ژلهای که در یخچال گذاشته میشود در کاهش ناراحتی کودک مؤثر است.
استفاده از ژل های بیحسی موضعی در حالت عادی توصیه نمیشود چون جذب مخاطی این مواد بالاست و استفاده نادرست از آنها باعث مسمومیت نوزاد میشود. البته استفاده از این ژلها در موارد بسیار حاد بیقراری کودک با توصیه دندانپزشک مجاز است.
