پرنیان‌بلاگ

فواید حفظ بهداشت دهان
از فواید حفظ بهداشت دهان و دندان بسیار خوانده و شنیده‌ایم و همه بخوبی می‌دانیم اهمیت سلامت این عضو بدن به اندازه‌ای است که پزشکان سلامت دهان و دندان را کلید سلامتی تمام اعضای بدن می‌دانند.
همچنین همه می‌دانند که مسواک زدن یکی از ساده‌ترین و بهترین راه‌ها برای حفظ سلامت دندان‌ها است. اما سوالی که وجود دارد این است که آیا در طول روز زمانی هست که برای مسواک زدن بهتر از بقیه اوقات باشد؟ آیا اثر مسواک زدن در زمان‌های مختلف با هم تفاوت دارد؟
متخصصان انجمن دندانپزشکی آمریکا، توصیه می‌کنند که حداقل ۲ بار در روز دندان‌های خود را مسواک بزنیم؛ البته یکی از این دفعات حتما باید قبل از خواب باشد. اما زمان‌هایی که در طول روز بیشتر می‌خورید و می‌آشامید، بهتر است که بیشتر هم از مسواک استفاده کنید. مسواک زدن درست به از بین بردن پلاک‌های دندان کمک می‌کند. باکتری‌های موجود در پلاک دندان عامل ایجاد ۲ بیماری مهم دهان و دندان هستند: پوسیدگی دندان‌ها و بیماری‌های لثه.
به علاوه نکته مهمی که کمتر به آن توجه می‌شود این است که بعضی از مواد غذایی و نوشیدنی‌های خاص باعث می‌شوند باکتری‌ها در محیط دهان، اسیدی آزاد کنند که برای مینای دندان مضر است. هنگامی که شما غذاها یا نوشیدنی‌های شیرین یا حاوی نشاسته می‌خورید، باکتری‌های موجود در دهان اسیدی تولید می‌کنند که می‌تواند به مینای دندان آسیب برساند.
بنابراین خیلی مهم است پس از خوردن و آشامیدن مواد غذایی از مسواک استفاده کنیم. همچنین انتخاب غذاهای مغذی که کربوهیدرات و قند کمی دارند و نوشیدن مقدار زیادی آب در طول روز نیز می‌توانند به کاهش تولید این اسیدهای مضر در دهان کمک کنند.
چند توصیه ضروری
اما همین مسواک زدن که عامل مهم سلامتی دهان و دندان و در نتیجه کل بدن است، گاهی برای مینای دندان که بخش باارزش دندان است، مضر است. پزشکان متخصص توصیه می‌کنند پس از خوردن مواد غذایی یا نوشیدنی‌های اسیدی مانند آب پرتقال حداقل تا ۳۰ دقیقه از مسواک زدن خودداری کنید.
چرا که اسید حاصل از این نوع نوشیدنی‌ها، مینای دندان را ضعیف می‌کند و مسواک زدن بلافاصله پس از خوردن چنین مواد غذایی می‌تواند به مینای دندان صدمه بزند. بهتر است اگر از قبل می‌دانید که قرار است مواد غذایی اسیدی مصرف کنید، اول و قبل از خوردن مسواک بزنید.
همچنین در صورتی که دندان خود را ترمیم کرده‌اید، تا ۸ ساعت از مسواک زدن خودداری کنید تا موادی که دندان پوسیده شما را پر کرده است، خود را بگیرد.
البته مسواک زدن به تنهایی نمی‌تواند تمام پلاک‌های دندان را از بین ببرد. متخصصان انجمن دندانپزشکی آمریکا، استفاده از دهان‌شویه‌های ضد میکروب و نخ دندان را نیز توصیه می‌کنند.
همچنین استفاده از نخ دندان را باید به یک عادت هر روزه تبدیل کرد تا ذرات مواد غذایی که میان دندان‌ها گیر کرده است تمیز شده و از این طریق، پلاک‌ها و باکتری‌های مضر در محیط دهان کاهش یابند. در ضمن مراجعه به دندانپزشک و مشورت با او را نیز فراموش نکنید.

ترمیم دندان با کامپوزیت یا آمالگام؟
نویسنده: دکتر فیروزه گل سرخی
در بیشتر وقت ها پاسخ دندان پزشک به نظر بیماران صریح و واضح نیست. این حالت گنگ و نامفهوم، اکثرا نوعی رازداری شغلی حساب می شود؛ اما واقعیت این است که برای تصمیم گیری بین این که یک دندان با آمالگام پر شود یا با ماده سفید یا کامپوزیت، ملاحظات بسیاری مطرح است که گاهی طرح آنها بیماران را گیج می کند.
در صورتی که بیماران این دو ماده را بهتر بشناسند و خصوصیات هر یک را بدانند شاید راحت تر پاسخ خود را بیابند ولی این اطلاعات تا حدی گسترده هستند که دندان پزشک اغلب نمی تواند در یک جلسه درمانی آن ها را مطرح کند.

ماده آمالگام ترکیبی از چند پودر فلزی (درصد بیشتر نقره و در صد کمتری مس یا فلزات دیگر) با جیوه می باشد که از اختلاط فیزیکی آنها با یکدیگر، نوعی ماده خمیری حاصل می شود که پس از مدتی (تا بیست و چهار ساعت) به حداکثر استحکام می رسد.
وقتی ماده آمالگام به شکل خمیری است، دندان پزشک یک فرصت چند دقیقه ای دارد تا آن را در حفره تعبیه شده در دندان، انباشته سازد. این حفره اگر چه در اصل به تبعیت از پوسیدگی تراشیده می شود اما دارای مهندسی خاصی است. بدین معنی که دندان پزشک پس از برداشت کلیه پوسیدگی ها، دندان را بررسی می کند و سپس در جهت استفاده از آمالگام، فرم مخصوص حفره آمالگام را آماده می نماید.
علت این تراش اضافی، این است که ماده آمالگام همچون سیمان، در درون حفره ریخته می شود و سپس سفت و محکم می گردد. ماندگاری این ماده در حفره، فقط به دلیل اصطکاک با دیواره ها است. بنابراین اگر یک حفره داشته باشیم که عمقی کمتر از دو میلی متر داشته باشد و مقطع آن هم چون v باشد، آمالگام در آن باقی نمی ماند. در صورتی که اگر حفره حداقل دو میلی متر عمق و شکلی مثل u داشته باشد امکان ماندگاری آمالگام بالا می رود.
در حقیقت ماده آمالگام در محل خود گیر می کند ولی هرگز به دیوارها ی دندان نمی چسبد. با این شرایط دندان پزشک گاهی پس از برداشتن پوسیدگی ها، در حفره شکلی را ایجاد می کند که آمالگام در محل گیر کند. استحکام این ماده مطلوب است و در صورتی که در جای درست استفاده شود، خدمات عالی ارائه می دهد. نسبتا ارزان است و تکنیک تهیه و پر کردن با آن ساده و راحت است.
در بسیاری از دندانها که بافت بسیاری از دست داده اند، می توان آمالگام را طوری استفاده کرد که قسمت عمده ای از بافتهای از دست رفته دندان را جبران کند. در این جور موارد برای گیر کردن آمالگام به دندان، از پیچ ها ی داخل عاجی یا داخل کانال ریشه استفاده میشود. ضمنا برای باز سازی دندانهایی که نقطه تماس خود را با دندان کناری شان از دست داده اند نیز آمالگام خدمات بهتری می دهد.
اما آمالگام معایبی هم دارد. واضح ترین آن، رنگ ناهمگون و سیاه و فلزی این ماده است اما یکی از مشهورترین معایب آن این است که آمالگام حاوی جیوه یعنی ماده ای سمی و خطرناک است. اگر چه که به نظر می رسد پس از سفت شدن آمالگام، جیوه در گیر ترکیب شده و آزاد نمی شود، اما امروزه گروهی از محققین معتقدند که از آمالگامهای داخل دهان، همیشه مقداری جیوه آزاد می شود. اگر چه مقدار این جیوه بسیار کم است اما مستمر و دائمی است.
اشکال دیگر آمالگام، احتمال شکست آن در زیر فشار به خصوص در ساعات اولیه پر کردگی است. برای همین اغلب از بیمار خواسته می شود حداقل تا دو ساعت چیزی نخورد. در صورت بروز شکستگی دندانپزشک مجبور است کلیه حجم پر کردگی را خارج کند و در حقیقت دوباره از ابتدا دندان را پر کند . ایراد دیگرآمالگام این است که به مرور زمان می تواند رنگ دندان را تغییر دائمی دهد و با باز شدن درزهای بین آمالگام و دندان، زمان تعویض پر کردگی فرا می رسد. اگر در این زمان پر کردگی تعویض نگردد اگر چه که آمالگام در جای خود گیر کرده و نیم افتد اما پوسیدگی از درز بین دندان و ماده پر کردگی شروع شده ، وسعت می یابد و تخریب می کند.
ماده کامپوزیت نوعی رزین صناعی میباشد که به واسطه تکنیکی بسیار حساس و پیچیده به دندان می چسبد. چسبندگی این ماده در وهله اول به مینای دندان و با توان کمتری، به عاج می باشد. برای ایجاد چسبندگی بین دندان و ماده کامپوزیت لازم است که دندانپزشک ابتدا پوسیدگی ها را کاملا تراشیده و پاک کند و سپس حفره مورد نظر را با اسیدی مخصوص آماده کند . پس از شستشوی اسید، دندان باید کاملا خشک شود. در جریان کار از این مرحله، به بعد هیچ نوع بزاق یا خون یا ترشح دهانی نباید به منطقه اسید خورده برسد. در غیر این صورت هدف اصلی که ایجاد چسبندگی است حاصل نمی شود. التهابات لثه و خونریزی های لثه ای و ترشح بزاق در این مرحله یکی از دلایلی است که گهگاه دندانپزشک به شما توصیه می کند از آمالگام استفاده نمائید زیرا به دلایل ذکر شده کیفیت ماده کامپوزیت مطلوب نخواهد شد.
همانطور که گفته شد پس از ایزوله کردن دندان از بزاق و خون و باقی ترشحات، دندان را خشک نموده و مواد چسباننده و در نهایت کامپوزیت که به شکل خمیر می باشد، در محل قرار می گیرد. این خمیر که با رنگ بندی های مختلف تهیه می شود، خود به خود یا پس از تابانیدن نور آبی، سفت خواهد شد.
برترین خاصیت کامپوزیت این است که برای تعبیه آن نیاز به تراشیدن دندان، کم می شود. یعنی پس از برداشت پوسیدگی ها اغلب تراش بیشتری لازم نیست. کوچکترین اجزا باقی مانده از دندان مفید ند و به بیشتر چسبیدن ماده و دندان کمک می نمایند. بنابراین بافت دندانی بیشتری باقی می ماند.
تولید این ماده در دندان پزشکی انقلابی ایجاد کرد زیرا در گذشته به واسطه یک پوسیدگی کوچک، دندان پزشک مجبور بود حفره مشخصی برای گیرکردن آمالگام ایجاد کند اما با ورود کامپوزیت تراش دندان ها محافظه کارانه تر شد. با این وجود اگر چه کامپوزیت ها رنگی مطلوب دارند و به دندان می چسبند، ولی به واسطه حساسیت کاربردشان ، شکست های بیشتری نسبت به آمالگام نشان می دهند. مراحل پر کردگی با کامپوزیت دقیق تر و وقت گیر تر است. کامپوزیت پس از سفت شدن نهائی اندگی منقبض می شود و هر چقدر حجم پرکردگی بیشتر باشد این انقباض بیشتر خواهد بود. این انقباض کیفیت یک پارچگی بین دندان و ماده را از بین می برد. از معایب دیگر کامپوزیت جذب آب و رنگدانه، طی مرور زمان است.
مزیت عمده این ماده، رنگ مطلوب و چسبندگی به بافت اصلی دندان می باشد. مقاومت نسبتا خوبی دارد و با افزودن موادی مثل فلوراید به آن، می شود تا حدی از بازگشت پوسیدگی جلو گیری کرد. از مزیتهای دیگر آن می توان به این نکته اشاره کرد که بلافاصله پس از پایان کار، خوردن یا نوشیدن آزاد است. ضمنا کامپوزیت خطر آزاد کردن جیوه را هم ندارد.
اما البته کامپوزیت محدودیت های خود را دارند. پوسیدگی های وسیعی که بافت عمده دندان به خصوص مینا را از بین برده و یا پوسیدگی های زیر لثه ای که کنترل بزاق و خون در زمان ترمیم در آن ها غیر ممکن است از مواردی هستند که شانس استفده از این ماده را کاهش می دهند در صورتی که در بسیاری از این موارد آمالگام خدمات بهتری ارائه می دهد.
در مجموع تجربه چندین ساله درمان با کامپوزیت و آمالگام برای من، این برداشت را در پی داشته است که کامپوزیت در دهان هایی با بهداشت بالاتر، ماندگاری و عمری طولانی تر دارد. در حقیقت عود پوسیدگی و تغییر رنگ و شکستگی و عدم موفقیت در پر کردگی های با کامپوزیت، در بیمارانی که توجه زیادی به بهداشت خود ندارند مکررا دیده می شود. در صورتی که در همین بیماران، آمالگام می تواند مفید تر و ماندگار تر باشد. اغلب ناموفقیت ها در پر کردگی های کامپوزیت به علت استفاده از این ماده در محیط سرشار از میکروب و جرم و همراه التهاب و خونریزی لثه ای است.
توصیه می شود در این گونه بیماران ابتدا جرم گیریو بروساژ دندانها انجام گیرد و بیمار برای ارتقا سطح بهداشت دهان خود آموزش ببیند و بعد برای درمان او با کامپوزیت اقدام کرد.
امروزه تلاش علم مواد دندانی بر این است که کیفیت مواد کامپوزیتی را افزایش دهند. رنگ و شفافیت و به همچنین قدرت چسبندگی به دندان را بالا ببرند. از حساسیت تکنیکی این درمان بکاهند و کامپوزیت را همانند آمالگام ارزان و ساده در اختیار بیماران و دندانپزشکان قرار دهند اما مهمترین دلیلی که یک دندانپزشک برای انتخاب بین کامپوزیت و آمالگام به آن توجه می کند ، امکان ترمیم با ماده مورد نظر، زیبائی مقبولتر و ترمیم ماندگار تر است.

کاشت نگین روی دندان
نگین هایی که روی دندان قرار می گیرند و جلای خاصی را به دندان ها می دهند، با یکسری از مواد موجود در دندانپزشکی و با اشعه روی دندان ثابت می شوند.
با پیشرفت روزافزون تکنولوژی در زمینه وسایل زیبایی، همه روزه شاهد عرضه بیش از اندازه این نوع وسایل هستیم که در میان قشر زنان و دختران متقاضی زیادی دارد. آنها برای زیباتر کردن چهره خود از روش های گوناگونی استفاده می کنند و هزینه های هنگفتی را متحمل می شوند و در طول زمان با انواع بیماری ها و ناراحتی ها دست و پنجه نرم می کنند. این در حالی است که عوارض ناشی از استفاده این نوع روش ها و وسایل به حدی است که می تواند آثار زیانباری را برای آنها به وجود آورد.

یکی از کارهای زیبایی، کاشت نگین بر روی دندان است. نظر چند نفر از دندانپزشکان محترم را در این زمینه برای شما بیان می کنیم تا شما هم مطلع شوید.
دکتر هومن عشقی در این باره می گوید:
نگین که برای زیباتر کردن چهره افراد به کار می رود، با شکل ها و جنس های مختلف نظیر برلیان، کریستال و طلا با هزینه های مختلفی در دسترس افراد قرار می گیرد. نگین هایی که روی دندان قرار می گیرند و جلای خاصی را به دندان ها می دهند، به صورت ثابت بوده و با یکسری از مواد موجود در دندانپزشکی و با اشعه روی دندان ثابت می شوند. استفاده از این نگین ها به مرور زمان باعث پوسیدگی دندان شده، مینای دندان را از بین می برد و باعث تغییر رنگ دندان می شود.
نگین های با جنس کریستال نسبت به نوع برلیان از دوام بیشتری برخوردارند، در صورتی که نوع دوم فقط باعث درخشش هرچه بیشتر دندان ها می شود.
این نوع نگین ها به راحتی از دندان جدا نمی شود و باید توسط دندانپزشک آنها را جدا کرد. همچنین با مسواک زدن از بین نمی روند، ولی در صورتی که از غذاهای سفت استفاده شود، به راحتی کنده شده و از بین می روند.»

دکتر همایون فراست می گوید:
نگین هایی که روی دندان کار گذاشته می شوند، انواع و اقسام گوناگونی دارند. برخی از آنها از جنس طلای سفید و به شکل ستاره در بازار موجود هستند و آسیبی به دندان نمی رسانند. این نگین ها با چسب مخصوصی روی دندان چسبانده می شوند.
استفاده از ژل اسید فسفریک برای کاشت نگین بر روی دندان، باعث آسیب رساندن به مینای دندان شده و به تدریج باعث تغییر رنگ دندان می‌شود
دکتر محمدرضا حفیظی نیز در ادامه می گوید:
جنس نگین ها بستگی به انتخاب و سلیقه افراد دارد، آنها به صورت کریستال های کوچک، رنگی و سفید در اختیار زنان و دختران قرار می گیرد. ولی بهترین نوع آنها، طلا با نگین هایی به صورت کریستالی براق است که باز هم انواع مختلفی دارند.
عوارض ناشی از استفاده این نوع نگین ها به خصوص زمانی که پزشک، تخصص کافی را در این زمینه ندارد، افزایش می یابد. در صورتی که جنس این نوع نگین ها مرغوب باشد و افراد به طور صحیح از آنها نگهداری نمایند، تا سه سال باقی خواهند ماند و آسیبی نمی بینند، ولی در غیر این صورت در مدت خیلی کوتاهی از بین می روند.

دکتر امید رودگر نیز می گوید:
این نگین ها یا به صورت یکبار مصرف و یا به مدت زمان طولانی مورد استفاده قرار می گیرند. نگین های با ماندگاری طولانی به دلیل داشتن ماده پلاتینی دوام بیشتری دارند. آنهایی که یکبار مصرف هستند، به مدت ۶ ماه تا یک سال کارایی خواهند داشت و افراد می توانند این نوع نگین ها را توسط یک وسیله نوک تیز از دندان جدا سازند، ولی نگین هایی که به صورت دائمی روی دندان نصب می شوند، فقط باید توسط پزشک متخصص جدا شوند، زیرا در غیر این صورت به دندان ها آسیب جدی وارد می شود.
دکتر محمدرضا خامی می گوید:
«استفاده از ژل اسید فسفوریک برای کاشت نگین بر روی دندان، باعث آسیب رساندن به مینای دندان شده و به تدریج باعث تغییر رنگ دندان می‌شود.
نازک شدن مینای دندان یکی دیگر از عوارض کاشت نگین است. کاشت نگین در بعضی موارد ترک‌های میکروسکوپی را ایجاد می‌کند که باعث شکستگی دندان می‌شود.
کاشت نگین توسط آرایشگران غیرمجاز است. نگین کاشته شده روی دندان با مسواک زدن از بین نمی رود و باید توسط دندانپزشک برداشته شود، در غیر این صورت ممکن است باعث شکستگی دندان شود.»
توصیه های مهم
اگر شما جزء افرادی هستید که تمایل به کاشت نگین روی دندان خود دارید، چند توصیه را فراموش نکنید:
– نگین را از شرکت سازنده مطمئن و تائید شده تهیه کنید، فراموش نکنید که کیفیت نگین در ظاهر زیبا، دوام و بهداشت تاثیر زیادی دارد.
– دندانپزشک یا فرد کارگزارنده برای کاشت نگین باید علم و مهارت کافی را داشته باشد. این عمل با تکنیک خاصی انجام می شود.
– به توصیه های دندانپزشک و کارخانه سازنده برای استفاده بهینه از نگین و طریقه مسواک زدن و رعایت بهداشت عمل کنید.
– اگر جزء افرادی هستید که دندان های شما جرم زیادی دارند، به هیچ وجه استفاده از این نگین ها قبل از جرم گیری و آموزش بهداشت برای شما مناسب نیست.

وقتی در حال گاز زدن میوه یا آجیل هستید، ناگهان احساس درد تیزی به شما دست می دهد که خیلی سریع هم از بین می رود و خوب می شود و شاید به همین دلیل آن را فراموش کنید. بعد از این ماجرا مدتی از خوردن برخی غذاها اجتناب می کنید یا اینکه غذا را فقط با دندان های یک طرف دهانتان می جوید. آیا چنین ماجرایی برای شما اتفاق نیفتاده است؟ این داستان برای شما آشنا نیست؟ اگر چنین تجربه ای داشته اید، احتمالا یکی از دندان های شما ترک خورده یا شکسته است…

چرا دندان ترک می خورد و می شکند؟
در پاسخ به این سوال باید گفت که علل متفاوتی برای ترک خوردن دندان وجود دارد:
▪ جویدن اشیا یا مواد خوراکی سختی مثل آجیل، یخ یا آب نبات.
▪ تصادف و ضربات وارد شده به صورت.
▪ پخش شدن و توزیع نامناسب فشار جویدن روی دندان ها به علت اختلالات فک و صورت.
▪ فشار و ضربه به دندان ها.
▪ مواجهه مینای دندان با حرارت بیش از حد بالا یا پایین ( خوردن غذاهای داغ یا نوشیدن آب یخ).
▪ شکننده شدن دندان ها به دنبال انجام برخی اقدامات دندانپزشکی مثل روت کانال.
● درمان
نحوه درمان بسته به محل و اندازه ترک بسیار متفاوت است و می تواند از ترمیم های بسیار ساده تا روت کانال متغیر باشد. دندانی که به شدت ترک خورده، حتی گاهی باید کشیده شود. این موضوع را که برای درمان شما کدام روش مناسب تر است، دندانپزشک شما بهتر از هر کس دیگری تعیین می کند. پس این کار را به وی محول کنید. به هر حال ترک های بسیار ریز و ظریف شایع بوده، به کرات در دندان ها مشاهده می شوند. چنین ترک هایی معمولا هیچ علامت و مشکلی برای شما ایجاد نخواهند کرد؛ اما اگرچه گاهی دندانپزشک ترجیح می دهد درمان خاصی برای آنها در نظر نگیرد، پیگیری وضعیت این دندان ها بسیار مهم است و حتما باید در فواصل منظم به دندانپزشک مراجعه کرد و وضعیت آنها را مورد بررسی و پیگیری قرار داد.
این پیگیری و کنترل منظم موجب می شود که دندانپزشک در صورت بروز هرگونه مشکلی در دندان مزبور، آن را به سرعت و در مراحل اولیه تشخیص دهد و با مناسب ترین درمان ممکن، از پیشرفت آن جلوگیری کند. هر گاه درد در یکی از دندان هایتان حس شد، سعی کنید با آن سمت دهان چیزی نجوید و در اسرع وقت به دندانپزشک مراجعه کنید.گاهی می توان قطعه شکسته را با مواد ترمیمی به دندان وصل کرد ولی در موارد پیشرفته تر نیاز به عصب کشی و روکش کردن دندان است.

برای پیش گیری از پوسیدگی دندان نکات زیر را رعایت فرمایید
۱) مصرف اسنک ها(میان وعده ها) را به حداقل برسانید تا زمانی را که دندان های تان در معرض تماس اسید قرار می گیرند کاهش دهید. اگر اهل میان وعده هستید، غذاهایی را انتخاب کنید که کربوهیدرات های قابل تخمیر نداشته باشند.
▪ انتخاب های خوب: بهترین انتخاب ها، پنیر، مرغ یا گوشت های دیگر، مغزها یا شیر است. این غذاها ضمنا می توانند با تامین کلسیم و فسفر به بازسازی مواد معدنی دندان کمک کرده و محافظی برای مینای دندان ایجاد نمایند.
▪ انتخاب های متوسط: میوه های سخت مانند سیب، گلابی و سبزیجات هستند. گرچه میوه ها حاوی قند طبیعی هستند ولی مقدار زیادی نیز آب دارند که قند میوه را رقیق کرده و ترشح بزاق را تحریک می نمایند. بزاق نیز به علت دارا بودن مواد ضد باکتری از پوسیدگی دندان ها جلوگیری می نماید. سبزیجات به اندازه ای کربوهیدرات ندارند که خطرناک باشند.
▪ بدترین انتخاب ها: شکلات، شیرینی، کیک، چیپس و پفک، نان، مافین(کلوچه)، سیب زمینی سرخ کرده، چوب شور، موز، کشمش و دیگر میوه های خشک هستند. این غذاها منبع قندی لازم برای تولید اسید را در اختیار باکتری ها قرار می دهند. اگر این خوراک ها به سطح دندان بچسبند یا بین دندان ها گیر کنند خطرناک تر خواهند بود.
۲) مصرف نوشابه حتی بدون قند یا هر نوشیدنی حاوی شکر مانند قهوه یا چای شیرین و لیموناد را کاهش دهید. آب میوه ها حاوی قند طبیعی هستند و می توانند موجب پوسیدگی شوند. اگر چنین نوشابه هایی مصرف می کنید، آن ها را جرعه جرعه به مدت طولانی استفاده نکنید. اگر یک بطری نوشابه را همراه غذا بنوشید و تمام کنید بهتر از این است که تا دو ساعت آن را جرعه جرعه مصرف کنید.
▪ انتخاب های بهتر: چای بدون قند، شیر و آب، به خصوص آب حاوی فلوراید انتخاب های خوبی هستند. چای هم دارای فلوراید است و می تواند مینای دندان را تقویت نماید و پوسیدگی دندان را به تاخیر اندازد. البته مصرف چای غلیظ توصیه نمی شود.
▪ آب موجب شسته شدن بقایای غذا و رقیق شدن اسید دهان می گردد.

۳) از مکیدن آب نبات های سخت، حتی اگر بسیار کوچک باشند، اجتناب نمایید. زیرا آب نبات ها قند زیادی برای افزایش اسید تولید شده توسط باکتری ها دارند.
۴) خوراکی های ترش و اسیدی به تحلیل مواد معدنی مینای دندان کمک می کنند.
۵) پس از خوردن غذا، دندان های خود را مسواک بزنید تا پلاک های باکتریایی را از سطح دندان های خود پاک کنید. حداقل روزانه دو بار مسواک بزنید.
۶) جویدن آدامس های بدون قند که حاوی زایلیتول (xylitol) هستند به کاهش خطر پوسیدگی دندان کمک می کنند، زیرا نه تنها موادی را که به دندان ها چسبیده اند جدا می کنند بلکه ترشح بزاق را نیز افزایش می دهند.

درد دندان نشانه ی چیست؟
به گزارش جهان، دکتر میترا برادران، جراح دندانپزشک در گفتگو با باشگاه خبرنگاران با اشاره به اینکه درد دندان هنگام خوردن مواد شیرین شروع پوسیدگی دندان است، گفت: دردی که با خوردن مواد شیرین احساس می شود نشانه پوسیدگی در مینای دندان است که به راحتی با پرکردن ساده، درد برطرف می شود.
وی در ادامه افزود: درد دندان که هنگام خوردن مواد غذایی سرد احساس می شود، به علت عبور پوسیدگی از مینای دندان و رسیدن به عاج است که در این مرحله حتما باید دندان سریع تر ترمیم شود.

این جراح دندانپزشک با بیان اینکه درد دندان هنگام مصرف مواد غذایی داغ به مفهوم گسترش پوسیدگی در ناحیه ی عصب است گفت: در این حالت پوسیدگی از مینا و عاج عبور کرده و به عصب دندان رسیده که اگر در ابتدا حساسیت دندان توسط دندانپزشک بررسی شود، می توان دندان را از عصب کشی خلاص کرد ولی در صورت عدم مراجعه به دندانپزشک درد موقت بهبود می یابد اما مجددا با عفونت دندان درد شدیدتر می شود که در این مرحله به طور قطع باید عصب کشی شود.
دکتر برادران با اشاره به اینکه درد هنگام جویدن غذا و بهبود آن بلافاصله پس از اتمام غذا خوردن آزار دهنده نیست ولی باید سریعا درمان شود گفت: در این حالت دندان سالم است یا به علت پر کردگی است و یا از ناحیه ی تاج دندان دچار شکستگی شده است و یا انتهای ریشه دچار ضایعه شده که در هر صورت باید هرچه سریعتر علت درد بررسی شود.
دکتر برادران در پایان خاطر نشان کرد: بعضی از پوسیدگی ها و بیماری لثه بدون علامت هستند لذا عدم وجود درد به مفهوم سالم بودن دندان نیست و مشکلات دندانی عمدتا پس از پیشرفت بسیار زیاد با علامت درد و ناراحتی بروز می کند بنابراین معاینه ی هر ۶ ماه یکبار دندان ها ضروری است.